Jan Kochanowski (ur. 1530 w Sycynie koło Zwolenia,zm. 22 sierpnia 1584 w Lublinie) poeta polski epoki renesansu, sekretarz królewski. Był przedstawicielem filozofii eklektycznej stoicyzmu, epikureizmu, renesansowego neoplatonizmu i głębokiej wiary w Boga, łącząc tradycję antyku i chrześcijaństwa. Pochodził ze szlacheckiej rodziny Kochanowskich herbu Korwin, był synem Piotra Kochanowskiego, sędziego ziemskiego sandomierskiego i Anny Białaczowskiej herbu Odrowąż. Poetą renesansu był też jeden z jego braci Mikołaj, a drugi, Andrzej,tłumaczem, który przełożył na polski Eneidę Wergiliusza. W epoce baroku pracą przekładową zajmował się też jego bratanek Piotr. Ojcem Jana był Piotr Kochanowski, średniozamożny ziemianin,który najpierw pełnił rolę komornika radomskiego, a później sędziego sandomierskiego. Matką poety była Anna Białaczowska, która w Dworzaninie polskim Łukasza Górnickiego została scharakteryzowana jako stateczna pani i bardzo trefna. Poeta miał rodzeństwo Kaspra, Piotra, Mikołaja,Andrzeja, Jakuba, Stanisława, oraz Katarzynę, Elżbietę, Annę i Jadwigę, a także rodzeństwo przyrodnie (pierwszą żoną ojca była Zofia, córka Jana Zasady) Druzjannę i Stanisława (zwanego "pierwszym" ze względu na wiek).Ojciec Jana Kochanowskiego zmarł w 1547 roku.